Arbeidsmarktbeleid in de zorg

Tijdens het notaoverleg sprak de Kamer met minister Sterk (Langdurige zorg, Jeugd en Sport) over het arbeidsmarktbeleid in de zorg. Lees hieronder de bijdrage van SGP-Kamerlid Diederik van Dijk.

God heeft de mens twee handen gegeven. Eén om voor zichzelf te zorgen en één om voor anderen te zorgen. In dat licht zou je dit debat over arbeidsmarktbeleid het belangrijkste zorgdebat van het jaar kunnen noemen. In de zorg staat of valt alles met de mensen die zorg en ondersteuning bieden. Liefdevol. Professioneel.

Met de huidige arbeidskrapte en hoge werkdruk is het binden en behouden van zorgpersoneel belangrijker dan ooit. Een schip zonder bemanning is stuurloos. Een leger zonder soldaten is krachteloos. Zorg zonder voldoende zorgverleners is simpelweg onmogelijk. In 2035 wordt een tekort geraamd van maar liefst 300.000 zorgverleners. Dat maakt dit debat urgent.

Instroom vergroten
Wat moeten we doen? Allereerst: de instroom vergroten. Het Capaciteitsorgaan adviseert een forse uitbreiding van het aantal opleidingsplaatsen. De minister legt het advies naast zich neer om de opleidingsplekken voor physician assistant, verpleegkundig specialist, tandheelkunde en GZ-psychologen te vergroten. Wij vinden dat een onverstandige keuze. Goedkoop is duurkoop. De zorgvraag neemt alleen maar toe.

• Is de minister bereid om het advies van het Capaciteitsorgaan alsnog volledig op te volgen?
• Het gebrek aan stageplekken in de zorg is een probleem. Kan de minister aangeven welke slimme oplossingen zij ziet om het tekort aan mbo-stageplaatsen in de zorg te verkleinen, bijvoorbeeld voor doktersassistenten?
• De SGP is ook groot voorstander van het stimuleren van zijinstroom. Kijk naar wat iemand daadwerkelijk kan, niet welk papiertje iemand precies heeft. Welke concrete stappen zet de minister op dit punt?

De arbeidskrapte lossen we niet alléén op met extra zorgverleners. We moeten ook kijken hoe we personeel zo slim mogelijk kunnen inzetten. Vanuit dat perspectief vindt de SGP het onbegrijpelijk dat er niet een overgangsregeling komt voor de meer dan 1000 gedupeerde Kinder- en Jeugdpsychologen. Ik heb de beantwoording van onze Kamervragen hierover gelezen, maar dit heeft ons niet overtuigd. Een passende overgangsregeling die recht doet aan de eerder gewekte verwachtingen, de al gevolgde opleiding en de opgebouwde praktijkervaring draagt naar onze overtuiging bij aan betere zorg, minder wachtlijsten en lagere zorgkosten. Heel mooi dat de werkgevers in de GGZ zich ook zo duidelijk hebben uitgesproken. De SGP vraagt de minister haar standpunt dan ook te heroverwegen en tot een oplossing voor deze groep te komen.

Regeldruk
Ook het verlagen van de regeldruk is cruciaal. Hiermee verlagen we de werkdruk, vergroten we het werkplezier en voorkomen we overbelasting en uitstroom. Ik zie dat de ambitie van deze minister hetzelfde is gebleven als haar voorgangers, maximaal 20% administratietijd. De SGP mist echter concrete acties van de minister zelf. De bal ligt niet alleen bij zorgpartijen, maar ook bij de politiek. De beweging naar meer vertrouwen in zorgprofessionals kan kracht worden bijgezet als Kamer en kabinet ook kritisch durven kijken naar landelijke wet- en regelgeving.

• Concreet: welke regels gaat de minister schrappen?
• En wat betekent de halvering van de administratietijd voor nieuwe wet- en regelgeving? Zouden we daar niet heel terughoudend mee moeten zijn?

Personeel
De SGP is bezorgd dat de aangekondigde bezuiniging op de huishoudelijke hulp een enorme noodgedwongen uitstroom van zorgpersoneel teweegbrengt.

• Hoe wil het kabinet voorkomen dat deze medewerkers in de WW terechtkomen of buiten de zorg werk vinden?
• Hoe behouden we deze mensen voor de zorg?

Sommige zorgverleners kunnen en willen langer doorwerken. Neem bijvoorbeeld de 73-jarige verslavingsarts die ons mailde. Als gepensioneerd arts wil hij graag parttime aan de slag blijven, maar aan de eisen voor herregistratie valt steeds minder gemakkelijk te voldoen. Terwijl hij met zijn ervaring wel degelijk een goede bijdrage kan leveren en er ook aan verslavingsartsen een tekort is. Is de minister bereid om te kijken hoe we de eisen voor herregistratie van ervaren zorgverleners na pensionering kunnen versoepelen?

Ter vergelijking: rechters kunnen na pensionering zonder veel gedoe nog jarenlang actief zijn als plaatsvervanger. Zoiets moet dan in de zorg toch ook mogelijk zijn? Laat de wijsheid van de grijsheid niet onbenut!

Tot slot sluit ik mij aan bij de gestelde vragen over het voortbestaan van de opleiding tot Artsen Internationale Gezondheidszorg.